Inne przyczyny przewlekłych owrzodzeń

Odleżyny

Odleżyny to uszkodzenia skóry oraz znajdujących się pod nią tkanek i kości, które pojawiają się w czasie długiego leżenia. Powstają z powodu długotrwałego ucisku, który hamuje prawidłowy przepływ krwi. Odleżyny mogą doprowadzić do zakażenia organizmu, a nawet śmierci chorego. Łatwiej jest zapobiegać niż leczyć zaś samo leczenie jest długie i bardzo często kosztowne.

Klasyfikacja odleżyn:

  • Stopień I -blednące zaczerwienienie - reaktywne  przekrwienie  i zaczerwienienie w odpowiedzi na działające ciśnienie. Lekki ucisk palcem powoduje zblednięcie zaczerwienienia co wskazuje, że mikrokrążenie jest jeszcze nieuszkodzone.
  • Stopień II - nieblednące zaczerwienienie - rumień utrzymuje się po zniesieniu ucisku. Spowodowane jest uszkodzeniem mikrokrążenia, zapaleniem i obrzękiem tkanek. Może pojawić się powierzchniowy obrzęk i uszkodzenia naskórka i  pęcherze. Zwykle towarzyszy  temu  ból.
  • Stopień III - uszkodzenie  pełnej grubości  skóry do granicy  z  tkanką  podskórną. Brzegi  rany  są  dobrze  odgraniczone,  otoczone  obrzękiem  i rumieniem. Dno rany jest wypełnione czerwoną ziarniną lub żółtymi masami rozpadających się tkanek.
  • Stopień IV - uszkodzenie obejmuje również tkankę podskórną. Martwica tkanki tłuszczowej  spowodowana  jest  zapaleniem  i  zakrzepicą  małych naczyń. Brzeg odleżyny jest zwykle dobrze odgraniczony, lecz martwica może także dotyczyć tkanek otaczających. Dno może być pokryte czarną martwicą.
  • Stopień V -  zaawansowana martwica rozpościera się do powięzi i mięśni. Zniszczenie może także obejmować stawy i kości. Powstają jamy     mogące się komunikować między sobą. W ranie znajdują się rozpadające masy tkanek i czarna martwica.

Profilaktyka i leczenie

Jako profilaktykę stosuje się zmiany pozycji co 4 godziny. Jeżeli już dojdzie do powstania odleżyny, leczenie jest w ogólnym schemacie takie samo jak leczenie przewlekłych ran:

Zachować sterylność przy zmianie opatrunków

Chirurgiczne czyszczenie ran poprzez usuwanie martwych tkanek w obrębie rany.

W zakażeniach stosować antybiotykoterapię najlepiej po uzyskanie anytbiogramu, gdyż zakażenie odleżyny grozi uogólnionym zakażeniem krwi organizmu, a poprzez to możliwością rozwoju sepsy i zgonu.

Stosować specjalistyczne opatrunki dostosowane do rodzaju odleżyny, ilość wysięku.

W razie potrzeby stosować terapię podciśnieniową

Larwoterapia - terapię sterylizowanymi radiacyjnie larwami much Phaenicia sericata do oczyszczania ran

Konieczna jest troskliwa pielęgnacja i niedopuszczenie do kolejnych odleżyn. Rokowanie jest dość poważne. Gdy odleżyna jest głęboka (sięga do kości) lub rozległa, bardzo trudno jest ją wyleczyć. W profilaktyce przydatne są materace[4] i poduszki przeciwodleżynowe, a zwłaszcza dynamiczne materace zmiennociśnieniowe. Najważniejsza jest jednak zmiana pozycji ciała i troskliwa pielęgnacja.

Przewlekłe rany na tle niedokrwiennym.

Rany które nie goją się powyżej 6 - 8 tygodnia mogą mieć podłoże niedokrwienne. W celu oceny ukrwienia należy wykonać USG Doppler tętnic kończyn dolnych i w razie stwierdzenia istotnego zwężenia hemodynamicznego lub niedrożności tętnic należ jak najszybciej skonsultować się z Chirurgiem Naczyniowym. Po operacji naczyniowej w większości przypadków rany goją się przy odpowiednio dobranych opatrunkach.